SÖZÜN ÖZÜ

ERDAL ÖZKAYNAR

                           Keşke O Anı Yaşamasaydım!

İnsanlar hayatının her evresinde mutlaka hesap yapar, yapması kadarda doğal bir şey yok. Ancak bu hesabı yaparken ALLAH’ın hesabını unutur bazen bunu gözetmez. Ancak başı taşa değdiğinde hatırlar bu hesabı.

Ama bu hesabı hiç unutmamak lazım o en büyük hesap sahibi.

Perde arkasında, karanlık odalarda yapılan hesaplar tutmayabilir.

Tutmuyor da zaten.

Dün bir kez daha anladım ki bazı insanlar hesap gününü değil seçim gününü düşünüyor.

O göreve başladığında

İşte hesap gününü düşünen haram yemez, fakirin fukaranın garibin gurabanın hakkını savunan bir adam demiştim.

Yanıldın mı?

Diye sormayın daha tam anlayamadım.

Sadece duyduklarıma üzüldüm. Bu böyle biri değildi diye içimden geçirdim.

Hiç onu böyle görmemiştim.

Gözleri kan çanağına dönmüş etrafa bağıran insanları rencide eden bir adam görüntüsü bugüne kadar görmemiştim onda.

Ama gördüm biliyormusunuz ve de çok ama çok üzüldüm.

Onu böyle görmemeliydik.

Çünkü o gözümüzde farklıydı sadece benim değil hepimizin gözünde farklıydı. Ama bende hayal kırıklığı yarattı.

Keşke o anı yaşamasaydım, yâda yaşamasaydık.

Hayatımın en rencide edici bir gününü yaşadım.

Saygıdan ve o anda toplumda oturanlardan dolayı ben onu rencide etmek istemedim. Varsın o bizi rencide etsin. Çünkü biz bunu hak etmiştik.

Demek ki gözümüzde çok büyütmüşüz.

Biz ona çok inanmıştık ama o bizde hayal kırıklığı yarattı hesap gününü düşünen adam gitmiş yerine seçim gününü düşünen adam gelmişti.

Garibin gurabanın fakirin fukaranın yetimin malının hiçbir önemi yokmuş onun gözünde varsa yoksa ismini vermeyeceğim bir partinin ve onun başındakinin başarısı gelmiş.

Buna da üzüldüm.

Çok merak ediyorsunuz. Bu ismi biliyorum ama bu isim bende ve benim yanımda bulunan 2 arkadaşta saklı kalsın.

Yazımı burada dostluk üzerine yazılmış 2 yazıyla bitireceğim.

Dostluk üzerine ne çok yazılar yazılmıştır.

Önemli şeydir dostluk, anlamlıdır...

Bir sıcak gülüş, birkaç güzel kelime, güne neşeli ve mutlu başlamamızı sağlar...

Boşuna değildir selamlaşmaları insanların...

Hal hatır sormak, gönül almak boşuna değildir...

Güzel şey şu dostluk...

Ben ince bir ipliğe benzetiyorum onu...

Çok şeyi birbirine bağlar...

Çok ta çabuk kopar hani asıldığınızda...

Güzel şey şu dostluk...

Bir de kelimelerle kurulduğunda başka bir anlam taşıyor...

Sonra alıyorsunuz gönderdiği kelimeleri, oturtuyorsunuz kendi şablonunuza...

Güzel şey dostluk...

İki arkadaş çölde yürüyorlardı. Yolculuk sırasında bir tartışma yaşandı ve arkadaşlardan biri ötekine tokat attı. Tokadı yiyen kişinin canı acıdı ama hiçbir şey söylemeden eğildi ve kuma şöyle yazdı:

 “Bugün en iyi arkadaşım bana tokat attı.”

İki arkadaş bir vahaya gelene dek yürümeye devam ettiler ve vahaya gelince de suya girmeye karar verdiler. Tokadı yiyen kişi bataklığa saplandı ve kurtulmak için çırpınmaya başladı. Arkadaşı onu kolundan çekerek saplandığı yerden çıkardı ve yaşamını kurtardı. Tokadı yiyen kişi boğulmaktan kurtulduktan sonra bir taşa şöyle yazdı:

“Bugün en iyi arkadaşım yaşamımı kurtardı.”

Tokadı atan ve arkadaşının yaşamını kurtaran kişi bu olay karşısında çok şaşırdı ve merakını yenemeyip arkadaşına sordu:

“Canını acıttığımda kuma yazdın neden şimdi taşa?”

Tokadı yiyen kişi bu soruyu şöyle yanıtladı:

“Birisi canımızı yaktığında kuma yazmalıyız ki bağışlama rüzgârı silebilsin ama biri bizim için iyi bir şey yaparsa taşa kazımalıyız ki hiçbir rüzgâr silemesin.”•

İşte dün bir dost bizim canımızı çok yaktı…..